ساعت ها و روزها سرکلاس می نشینند تا یک روز جلوی دوربین رفته و برای چند ثانیه هم که شده اسمشان لابه لای اسم های آخر فیلم بیاید. این دغدغه خیلی از نسل سومی هاست که می خواهند هر طور شده خودشان را مطمئن کنند حتی در یک لحظه بی تأثیر و گذرا مثل گذشتن از پای دوربین به این امید که تصویرشان چند ثانیه ای هم که شده روی آنتن برود. این آرزوی اسطوره و ستاره شدن، خیلی از نسل سومی های ما را درگیر خود کرده است.

مهرداد اردشیری، کارشناس جامعه شناسی نیز در این باره می گوید:«هر فردی براساس محورهای روانشانسی، تعاریفی از خود دارد که از آن به عنوان "من" یاد می شود."منی" که از یک سو جویای استقلال فردی، توان نمایی و... است و از روی دیگر گویای هویت و دلبستگی به پدیده های اطراف ؛ به اعضای خانواده و دوستان.»

وی می افزاید:«جوانان حتی پیش از این دوره هم در زمان نوجوانی بنابر طبیعت خود ضمن آن که نیاز به مقبولیت و مطرح شدن دارند، استقلال فردی را هم زیاد مورد توجه دارند، اما در این دوره این نیاز به اوج خود می رسد.»

البته روان شناسان، خیال پردازان با غرق شدن در دنیای تخیلات را عادتی زشت و یا علامت و نشانه ی اختلال نمی دانند، بلکه آنان معتقدند خیال پردازی، یکی از حالات عادی شعور یا قوه ی درک و فهم انسان است که مهم ترین علت آن مرکز توجه قرار گرفتن می باشد. آنها می گویند: خیال پردازی یا خود نمایی، یا گریزی خلاقه برای رهایی از کسالت است و یا راهی برای کار کردن روی مسائل یا احساسات حل نشده، تا آن جا که تصور بعضی از جوان ها بر این است که واقعیت های دنیای خارج در عالم خیال، قابل دسترس تر هستند و لازمه ی آن جمعیت دادن و تمرکز و هدف بخشیدن به تحولات خیال پردازی است؛ البته یکی از عوامل تخیلات و تصورات نوع شخصیت هر فرد است؛ همان حالتی که در اصطلاح «خود گرایی» گفته می شود.

خود گرایی بر حسب جنس و سن متفاوت است و موضوعات مختلفی را شامل می شود. فزونی و رشد این گونه ی رفتاری با رشد عقلی نسبت معکوس دارد؛ یعنی هر اندازه نیروی تشخیص و واقع بینی افزایش یابد از میزان و فهم خیال پردازی کاسته می شود.

و این چنین است که صدها هزار نفر شب ها به عشق ستاره شدن به خواب می روند و با رویای ستاره شدن از خواب بیدار می شوند. فقط خدا کند این خوابیدن ها و بیدار شدن ها فقط با خیالبافی نباشد، بلکه زمینه ساز شکوفایی و بروز استعداد و خلاقیت های نو باشد.